Indrukken

Na aankomst ‘s nachts in Yerevan ben ik binnen de kortste tijd van het vliegveld midden in het centrum van de stad. Onderweg indrukken van dure auto’s, grote gebouwen met veel kleurige lichtreclame.

Een zondagse wandeling door het centrum is een waar genoegen. In de parken en op de terrassen is het goed toeven. Het klimaat is prettig; droog met een aangename temperatuur.
In een kapelletje trouwt een geestelijke een jong echtpaar. In de lokale koopgoot wordt druk gewinkeld en dames lopen er met tassen, bedrukt met alle grote merken. Bij een fontein worden aan de lopende band selfies gemaakt en de ijscobar doet goede zaken. Op een groot plein worden de voorbereidingen getroffen voor een feest; Armenië viert haar onafhankelijkheid van de Sovjet-Unie (vanaf 1991). De nationale kleuren worden veel getoond, Armeniërs zijn trots op hun land, iedereen mag dit zien.
‘s Avonds eet ik op een terras. Onderweg naar mijn hotel wandel ik langs de feestelijkheden. Vrolijke mensen, gezellige sfeer en ter afsluiting een spetterend vuurwerk.

Op mijn programma staat een bezoek van een aantal dagen aan Syustire, een regio in het zuiden van het land. Vijf uur rijden over een slechte weg, gelukkig is er weinig verkeer. Veel, vooral Iraanse vrachtwagens worstelen zich naar het noorden; Turkije, Georgië of Rusland is hun bestemming. De oude Mac’s zijn een waar genoegen om naar te kijken.
Na Yerevan ontvouwt zich een vlak landschap dat allengs overgaat in heuvels en bergen. Onderweg nemen we een pas van 2000 mtr. Het landschap ziet er droog en dor uit. Goris is de uiteindelijke bestemming.

Het is een provinciestad, ingesloten door heuvels en bergen. Het leven heeft er een traag tempo, als 's middags de zon schijnt zitten de bankjes in de parken vol met mensen en er komen toeristen. Deze trekken naar het klooster in de buurt met de langste kabelbaan (5700 meter) ter wereld.
De trip met de kabelbaan “Wings of Tatev” vind ik een belevenis, een reis van 15 minuten boven diepe dalen met prachtige vergezichten. De wind fluit om de schommelende gondel.
Het zonovergoten klooster Tatev is voor het eerst gebouwd in 844 wordt ook nu nog bewoond door monniken. Het lijkt erop dat de bewoners van het klooster leven van de opbrengst van de entree, betaald door de vele bezoekers.
De terugreis is weer met de kabelbaan en bij het station aangekomen valt me het heldere licht op. Prachtige vergezichten zijn het resultaat, met plezier kijk je hier alleen maar naar de omgeving. Er zijn veel roofvogels, arenden cirkelen boven de dalen op zoek naar een prooi; soms zie ik er wel 5 tegelijk.

Morgen weer terug naar Yerevan, en na een paar dagen terug naar Nederland. Armenië heeft me een aantal mooie indrukken gegeven.

Herman