Een lot uit de loteriij

Met een espresso in de hand kijk ik gefascineerd naar de gezichten om me heen. Serieus, bijna gespannen, krassen mannen en vrouwen hun loten open, zonder op of om te kijken. Terwijl wij ons onderdompelen in het Franse leven op een zonnig terrasje, lijkt hun hele wereld samen te komen in dat ene kleine papiertje. Jong of oud, iedereen lijkt te hopen op dat ene wondertje.

Het voelt als de dag van gisteren, maar het is inmiddels zeker vijftig jaar geleden dat ik zelf door de duinen liep en droomde over mijn toekomst. Eén van die dromen? De wereld ontdekken met een busje. Vrijheid op vier wielen.

Het heeft even geduurd, maar mijn droom is werkelijkheid geworden. Niet de hele wereld misschien, maar het begin is er. In Thailand kochten we, zonder het busje ooit gezien te hebben, een 20 jaar oud VW-camperbusje. Na onze terugkomst in Nederland haalden we hem op — spannend, een tikje impulsief, maar vol vertrouwen. Na een paar keer proefkamperen zijn we nu echt op pad. En eerlijk? Het had niet beter kunnen uitpakken. Hij rijdt als een zonnetje, en binnenin zit alles wat je nodig hebt. Ons huisje op wielen.

We staan op een kleine natuurcamping aan de voet van de Loire. Hier heerst een stilte die je alleen in de natuur vindt. Vogels zingen hun ochtendlied, zwanen klapperen met hun vleugels boven ons hoofd en de kikkers verzorgen elke avond een oorverdovend concert. Het fietspad Loire à Vélo slingert langs de camping, en via een zandpaadje tussen korenvelden wandel je naar het charmante dorpje Saint-Benoît-sur-Loire.

Onderweg wenst elke voorbijganger je een vriendelijk Bonjour, en als je zelf wat moeite doet met de taal, zijn de gesprekken hartelijk en verrassend open.

Het is warm vandaag. Maar na een verfrissende duik in de rivier en een siësta onder de schaduw van een oude boom, op een piepklein zandstrandje, voelt het leven zorgeloos. Misschien hebben we dan geen winnend lot in handen, maar zo voelt het wel. Dit is vrijheid. Dit is geluk.